Bir akşam bankın üzerine oturmuş çaylarını yudumluyorlardı. Haydi, gezdir bizi Anadolu’da diyorlardı. Tarihi kentlere gidelim, doğası güzel kentleri görelim, kendi ülkemizde ne var ne yok görelim, Göllerimizi, Dağlarımızı, Ormanlarımızı, Nehirlerimizi görelim diyorlardı. Bana ne diyemedim, boğazıma düğümlendi.
Erzincanı daha önce gezdirdim, Çağlayanda, şehir merkezinde yemeler içmeler, arabaya benzin yetmiyormuş gibide birde Tercan Mamahatun Türbesi Kervansaray, Abrenk kilisesi gezileri masraflarını ödeyince, Turizm sektöründen kim para kazanıyorsa kim memleketi tanıtmak istiyorsa onlar gezdirsinler diye kenarda durmayı tercih ettim.

    Bir akşam bankın üzerine oturmuş çaylarını yudumluyorlardı. Haydi, gezdir bizi Anadolu’da diyorlardı. Tarihi kentlere gidelim, doğası güzel kentleri görelim, kendi ülkemizde ne var ne yok görelim, Göllerimizi, Dağlarımızı, Ormanlarımızı, Nehirlerimizi görelim diyorlardı. Bana ne diyemedim, boğazıma düğümlendi.
    Erzincanı daha önce gezdirdim, Çağlayanda, şehir merkezinde yemeler içmeler, arabaya benzin yetmiyormuş gibide birde Tercan Mamahatun Türbesi Kervansaray, Abrenk kilisesi gezileri masraflarını ödeyince, Turizm sektöründen kim para kazanıyorsa kim memleketi tanıtmak istiyorsa onlar gezdirsinler diye kenarda durmayı tercih ettim.
    Aralarında biri Anadolu insanı mert yiğit cömerttir ve misafirperverdir. Yemez yedirir, giymez giydirir, kendi Hasır da yatar misafirini yün döşekte yatırır deyince, söylemesi ayıptır biraz gaza gelmeyi severim, içimden bana biraz daha yağ yapın sizi isterseniz Ay a seyahat ettireyim, demeden. Bizim kimimiz var gurbet ellerde, ünlü Fotoğrafçı Gazeteci Halil ağabeyimiz bizi gezdirir yedirir içirir sağ salim geriye getirir. Senin tüm gezi masrafların bizden bize Mihmandarlık et, senden hiçbir masraf almayacağız dediler(*) daha bu havaya kim dayanır.
    Haydi, hazırlanın yola çıkıyoruz. Değerli dostum babası ve kendisi arkadaşım olur, Tolga Keklikten Elli lira borç aldım. Arabanın önüne kuruldum.
    Öğlene doğru yola çıktık. Kemaliye’ye girmeden benimde çok sevdiğim Kemaliye’nin Salihli köyünün önünde beraber fotoğraf çekilerek, dilimin döndüğü kadar Kemaliye köylerini ahşap evlerini anlatmaya başladım. Şırzı köprüsünü, Taş yolu Tünellerini, Kemaliye’nin içini, Kilisenin Cezaevinin Müzeye dönüşünü, Başpınar Köprüsünü, Ocak köyünü anlata anlata Arapkire kadar yol aldık.
    Arapkir’den Malatya ya mı,  Elazığamı gidelim diye, arkadaki üçlü konuşadursunlar. Arabayı süren şoför Mihmandarımız ne diyorsa onu dinleyeceğiz arkadaşlar deyince. Soğukta olsa pencereden kolumu dışarı çıkarmamla, arabanın içini ekmek kokusu aldı. Açlıktan gözlerim kararıyordu. Sür arabayı.
     Kebana doğru yol alıyoruz. İliç’te çıktığımızdan Fırat Nehrini gökyüzüne kaldırmışlar, Fıratı arabamızın üstüne döküyorlardı. Keban a kadar Fırat Nehri öyle yağmur olmuş yağıyor ki, arabadan ayağımızı dışarı atamadık. Acaba yollarda sel alırda bizi götürür mü diye bayağı ürperiyorduk. Keban a yakın gelmeye başlayınca, Fırat gökyüzünde durdu, bu sefer Keban başladı başımızdan yağmaya, koskocaman Keban barajı işi gücü yok, gezimizi zehir etmek için, fırtına olmuş yağmur olmuş üstümüze yağıyordu. Arabada hiç kimsenin sesi çıkmıyordu. Birçoğu göreme Peri bacalarına gideydik, Karadeniz e gideydik,  dediyseler de. Yağmurun azametinden sesleri araba içinde bile duyulmuyordu. Silecekler artık çalışmıyor. Araba tekerleri yarıya kadar suyun içinde ve şoförümüz, direksiyona yapışmış, önünü göremeden Keban ın yakınlarında Çır Çır şelalesine kadar bizi götürebilmişti.
    Şoförümüz, kuru zayıf bir bayan. Elinin Hamuruyla erkek işine karışıyor, arabayı bayan şoförümüz kullanıyor. Dua edenler, Besmele çekenler, Tespih çekenler olsa da, gene Şoförümüz hiç kimseye aldırış etmiyor. Bende korksam da belli etmemeye çalışıyorum. Hızlı gidince koltuğa yapışıp, tutacak yeri sıkı sıkıya tutarak, dönemeçlerde çaktırmadan ayağımı firene götürüyordum.
    Kara kuru sıska bir kız ama. Bana meydan okuyor, ya bana Mihmandarlık edersin ya da seni bu dağ başında bırakırım demez mi?
    Erkeklik var ama Sessiz Mustafa da hiç ses yok, Hasan dada ses yok. Erkeklik yalnız bana kaldı. Ama dağ başında Keban gibi üstümüze bocalayan Yağmurun altında kalmakta var.
 Neyse kavga dövüş Çır Çır Şelalesine vardık, Keban ın Alabalık tesislerine. Bizim Erzincanlılar da gidip görsünler diye özellikle burayı yazdım.
    Etraf tertemiz Alabalık tesisleriyle dolu, gözlerimiz açlıktan kararmış, Keban yağmur olmuş üstümüze yağıyor, Türkiye’nin patentli milyonlarca Alabalık üretip satan bu Barajda Anı fotoğrafı diye sağa sola koşturuyorum. Bu Şemsiye senin mi dediler, orada çok güzel bir Şemsiye sahibi olmuştum. Yağmur, şemsiyemi başıma geçirmesine rağmen, fotoğrafları çekmeye devam ettim.