Diyanet işleri ile ilgili eleman alımı var.  Teker teker imtihan yapılıyor…

İsmi okunan Erzincan’lı içeriye giriyor.

     İmtihan heyeti soruyu soruyor.

    -Hz. Köroğlu “Nebi”miydi yoksa “Veli”mi.?

     Bizim Erzincanlı’nın kafası karışıyor…

     Kendi kendine epeyice   düşünüyor…

     Köroğlu… Nebi… Veli…  Allah Allah…

     Yaa  bu bildiğimiz Köroğlu değimli…? 

      Bu Nebi olamaz mümkün değil…

     O zaman veli…

     Hayır buda mümkün değil…

     Eeee o halde imtihan heyeti beni yanıltmış olmasın…

  Yok canım daha neler…

Böyle bir heyet yanıltmamalıydı…

 O zaman olsa olsa “Veli”dir diyerek cevabını açıklıyor..

    -“Efendim velidir” diyor. Ve dışarı çıkıyor…

    Dışarıda bekleyenler merakla sorunun ne olduğunu soruyorlar..

    Bizimki de “Hz. Köroğlu Velimi, Nebimi  olduğunu sordular” diyor. 

    Oradakiler; “iyide Köroğlundan Veli yada Nebi olurmu..?

Onun bir eşkıya olduğunu bilmiyormusun…?”

Dediklerinde, bizimki derin bir iç geçirdikten sonra;

-Başındaki o Hazreti varya, o Hazreti…

 Kafamı karıştıran o oldu… Diyor…

Şimdi geçelim konumuza…

Yüksel Çakır dün katıldığı bir radyo söyleşisinde www.gumushaneekspres.com adlı internet sitesine, kendisinin yaptığı açıklama Gündem24 adlı bir yerel gazete de yayınlayınca bundan rahatsız olmuş…  

Diyeceksiniz ki kendi verdiği beyanların yayınlanmasından nasıl rahatsız olunur..? 

Yaptığı açıklamada art niyet yok, yayınlanmasında art niyet var…

Yaman çelişki…

Neticede şehri tedirgin eden üslubu  devreye giriyor…   

Ve başlamış birçok firmayı ismen sayıp, mesajını verdikten sonra kaba bir üslup ile “Yürekleri tutuyorsa bunları camlarına assınlar” tehditlerini savurmaya… 

Bunların içinde bizi de saymış…

Bizde eyvallah dedik…

Yüreğimizin yettiği kadar…

Tabii ki ben neyi cama asacağımızı anlayamadım…

 İstediği şeyi net olarak yazsın bize göndersin…

Şayet gayri ahlaki değil ise bizde cama asarız…

Yüreğimiz utanılmayacak her şeye yeter…   

Şimdi arkadaş şunu yapmaya çalışıyor;   

Önce aidiyet duygularını kaşıyarak ki; yıllarca bunu fevkalade yapıp ticari olarak kullandı.

 Şimdi de bu duygular üzerinden siyaset yapmanın gayretinde.

Kaşımaya çalıştığı duyguları bir nevi kendisi için kalkan olarak kullanmakta.     Çünkü halkın dikkatini o tarafa çekince hem kendi mazlum konumuna düşüyor,

 hem de kendi kabahatlerinin konuşulmasının önüne geçiyor.

Kurnazca bir taktik…   

Tarzını bilenler için bunlar şaşılacak şeyler değil.

Tarzı ise; her türlü konjonktürü değerlendirerek her ne olursa olsun güç ve güçlüden taraf hareket edebilme kabiliyeti.

Ve o güçlere yakın olabilecek  potansiyeli olan kişiler ile araya bir duvar örerek onlardan uzak tutup, hatta zamanla birbirlerine düşman etme kabiliyeti…

Sonrada “Öldürdüklerinin başında hıçkırarak ağlama” kabiliyeti… 

 Şayet bunlar kabiliyet ise…

Bu kabiliyetin enstrümanları.;

Ortamına göre “gibi görünme”,  “Mütedeyyinlik”, “Tehdit”, “itham”,  “Mağdurluk”, “Baskı” ve yerine göre “Mütevazilik” vs….

Şimdi bu süreçte enstrümanlarından “tehdidi ve ithamı” devreye sokarak gazeteleri ticari işlerle ilişkilendirmesi,

 kendi hastalığını karşıya atfetme gayretidir.

Ben de diyorum ki ; yüreğin tutuyorsa hangi gazete, hangi şekilde kullanıldığını, ne gibi menfaatler temin ettiğini açıkça söyle…

Senin İl Başkanlığın döneminden;

Sen ne türlü ve ne kadar istifade ettin,

bu şehir ne kadar istifade ettiğinin mukayesesini yüreğin yetiyorsa söyle.

O dönemde hangi tehditlerle ve baskılarla hangi işleri gördüğünü söyle…

Dün, kendi ifadenle “ben bugün il başkanı makamında isem, bugün toplumda bir yerim var ise ……….. ‘nın sayesindedir” diyip,

Saygıda kusur etmediklerin için bugün söylediklerini söyle…

Bugün de saygıda kusur etmediklerin için dün neler söylediğini söyle…

Söyle yüreğin var ise…

“Cambaza bakın” psikolojisi ile dikkatleri çarpıtarak yönlendirmeye çalıştığın,

Ve senin şahsına karşı çıkanları “bölücülük” ithamı ile yaftalayarak psikolojik etki oluşturma gayretine gelince,

bu şehir bunu yemez kanaatindeyim…

Radyoda “endişelenmelerine gerek yok”  diyorsun ya, bizim endişelerimiz kendi adımıza değil, senden kaynaklı Erzincan adınadır…

 Erzincanın huzuru adınadır…

Bak arkadaş…

Bu şehirde uzun yıllar yaşamış olan birçok başka il ve ilçelere mensup vatandaşlar vardır.

Bu vatandaşlara büyük şehirlerde “nerelisin” diye sorduklarında birçoğu “Erzincanlıyız” derler.

Dışarıda; Kelkitli, Bayburtlu, Tuncelili olup da  “Erzincanlılar derneği”nin yöneticileri ve üyeleri konumunda olan,

bu aidiyet duygusu ile bu şehri seven bir sürü Erzincan dostlarının olması gurur verici değil mi?

Bu sevgi yumağı nasıl oluşmuştur...?

Çünkü onlar bu şehri içselleştirmişlerdir, bu şehirde onları …

Çünkü bu şehirde herkes kendini net ifade eder…

Bu şehirde birilerinin şuralı buralı oldukları sorgulanmaz…

Lakin ekonomik ve siyasi istikballerini bu yapıdan temin edenlerin çifte standartlarını ortaya koymak için sorgulanır…

Bu şehirdeki şaka mahiyetinde takılmalar olur ki bu da ayrı bir güzelliktir…

Bütün bunlar bir ahenk içerisinde yaşanırken  birilerinin reddedilişini “bölücülük” ile ilişkilendirilmesi kurnazca bir yaklaşımdır…   

    Tabiî ki bu şehirde yaşayan herkesin duygusal  boyutta “aidiyet bağı” ile bu şehre bağlı olması, şehrin en önemli ihtiyacıdır.       

Yani, sosyolojik anlamıyla, şehir insanının sahiplenme özelliklerinin güçlenmesi şehir için en büyük kazanımdır. 

 Dolayısı ile bu şehir, başkalarının rahat yaşamaları için bir kültür, bir ortam oluşturmuş ise, 

Şehir bu noktada rüştünü ispat etmiş demektir.

 Bu doğal yapı, değişik mülahazalar ile hareket ettiği bilinen bir kimliğin eline geçtiğinde,

Aidiyet  duygusunun deformasyonuna yol açar ki ,

bu şehirde geleceğe yönelik güvensizlik ve belirsizlik duygularını çoğaltır.

Ve işaretlerini şimdiden vermekte olan bu durum,

ortak değerleri kaybetmek demektir!

Müzmin uzlaşmazlıklar, iç çekişmeler demektir.

Şehri birbiriyle cedelleşen, birbirine anlayış göstermeyen,

ortak  projeler için işbirliği yapamayan "kategoriler"e bölmek demektir.

    Lafı toparladığımızda;

 Bu şehirde gönül birlikteliğinin kırılacağı endişesi ve bilinci ile  hareket eden Erzincanlının, Erzurumlunun, Bayburtlunun, Trabzonlunun, Gümüşhanelinin, Kelkitlinin daha birçoklarının ortaya koydukları tavır ve yaklaşımı “bölücülük” ve “ayrımcılık” diye tanımlamak hakikaten gayri ahlaki bir yaklaşımdır…

Her kim yapıyor ise…   

Bu şehirde “Ayrımcılık yapmayın kardeşim” sözünden en fazla kimin istifade ettiğinin farkına varıldığında,

ayrımcılığı kimin yaptığı net anlaşılacaktır.

Bugün bu ortamda “Ayrımcılık yapmayın” sözü,

 “ayrımcılık yapanlara oy verin”le aynı anlama geldiği bir süreci yaşıyoruz…

Bu çağrı sağduyu değil, suyu bulandırarak “bulanık suda balık tutma” gayretidir…