Yaşadığımız hayat beklemediğimiz durumlarla karşı karşıya bırakır bizleri. Hazırlığımızın olmadığı, önceden düşünmediğimiz durumlardır bunlar. Şartlar kendiliğinden oluşur. Olaylar karşısındaki reflekslerimiz kimliğimizin ve karekterimizin göstergesi halinde tezahür eder.  Kişilik sahibi insan olmanın onurunu gözeterek duruş sergileyenler için hayat  dahada zorlaşır... Makam seviyesi yüksek, fakat şahsiyet seviyesi alçak  durumuna düşmek ...!  Aşırı yılık ve ‘tutarsız tavırlar’ sonunda, önlenemez bir irade kaybı...!
    Bir rüzgâr esiyor ...  Sevinsek mi, üzülsek mi belli değil. Çünkü bu rüzgâr ‘Allahûekber dağından’ değil, daha çok ‘Gâvur dağından’ esiyor sanki. Yeterince yerli ve bizden değil. Öyle bir rüzgâr ki, kendini var edenlerin arzu ve isteklerine ters yönde hareket ediyor. . Kıblenin tersinden esiyor ve bin umutla yeşermeye durmuş ekinlerimizi tehdit ediyor.
    Uçuruma köprü kurmak ve onurlu vadiye, ‘temiz beldeye’ geçmek varken, kendimiz gönüllüce uçuruma açıldık! Beyinlerimiz ve gönüllerimizde kapanmaz fay hatları oluştu.  Sofistike bir ikilem içindeyiz.   Makamlara yaklaşmak ile, kendimizden uzaklaşmak arasında çetin bir imtihana zorlanıyoruz.
    Siz  fiziğiniz ve metafiziğinizle, beden ve ruh terkibi sağlam bir duruş, sağlam bir irade, sarsılmaz bir kararlılık, onurlu bir tavır, elde edebilmişmisiniz...? O zaman galip gelmenin ya da altta kalmanın fazla bir ehemmiyeti  var mı...?
    Yalanlar  parıltılı ve  yanıltılı bir kâsede sunuluyorken yiyiyormusunuz...? Yoksa ....?  Bu sefer size aba altından sopa  gösterilirken,   şahsiyetini eski bir palto gibi çıkarıp,  askıya asmaya çoktan hazır ‘içi boş kimlikler’ misiniz...?
    Sindirilmiş, bastırılmış, kıstırılmış ve derisi yüzülmüş kızıl koyun gibi  ağaca asılmış durumda mısınız ...?. Artık   çaresiz,  trene vagon gibi eklemlenmiş hareket edenlerden misiniz...?. Yoksa beklentileriniz  için “kor olan İman’ı” elinden bırakanlardanmı...?
    Kendi duru ırmağının sazanı iken;  efendinin arka havuzunun sinik, ürkek sümüklüböceği gibi asalak,  bağlılığınız karşılığı size lutuf  edilen  şiltelerinizde “lüks hayata kavuşan pavyon yosması” gibi  yaşayanlardan birimisiniz...?
    Kendisinden uzaklaştığınız ilkelerin ruhundan, irfanından haberdar mısınız...?  Neyi geri itip, neyi öne aldığınızın, neyi ‘gizleyip’, neyi ‘aşikâr’ ettiğinizin idrakinde misiniz...? Tercihinizin ve ‘ötelediğinizin’  sonuçlarını karşılamaya hazır mısınız...?  Bu referanstan sapma sizi  nasıl bir akıbete sürükleyecek, bu konuda derinlemesine kafa yordunuz mu...?
    Bu cinnet ve  firavunca tavırdan  dönmemek için nereye kadar inat edecek, direneceksiniz...?
Başlangıçta iyi niyetlerle, ulvî ideallerle belirlenen, daha sonra  süfli emellere dönüşen ‘hüzün verici komik görüntüye’ devam mı edeceksiniz...?
    Bu  vebal’ altında ezilmeden, ayakta kalabileceğinizden emin misiniz...? Bu riski göze almaya hazır mısınız...? Eylemlerinizi bütün buutları ve sonuçlarıyla meşru kılacak, vicdanlı ve tutarlı gerekçele- riniz  var mı...? Yoksa ummana atılmış çürük tahtalar gibi, şuursuzca mı hareket ediyorsunuz...?
    Zihninizde bir  durumun panoramasını çizerken, trajik bir ironiye sığınıldığının elbette farkındayız.. Maksat bu  suallerle kafa bulandır- mak değil, sadece yüreğinize  ‘duyarlı bir endişe’ düşürmektir.
    Ne yapalım, gittikçe kızışan bu  öfke ve isyan dalgası karşısında ıstırabı dindirmek için içimizde oluşan duygular bunlar. Hınca ve hicve sığınmak. Bir ateş denizinde yunmak, yanmak gibi bir şey... Çünkü, önemli olan Sapmadan, eğriler çizmeden ‘dosdoğru yol üzere olmaktır..!